Ceren, 42 yaşında, taş gibi vücudu ve keskin zekâsıyla şehrin en bilinen reklam ajanslarından birinin sahibiydi. Ofiste herkes ona “patron” derken, evde iki üvey oğlu ona sadece “Ceren abla” diyordu — ya da bazen sinirlenince “cadı kadın”. Kerem ve Mert, 20’li yaşlarının başında, üniversiteyi zar zor kazanan, oyun oynamaktan ve para harcamaktan başka bir şey bilmeyen iki tembel çocuktu. Ceren, babalarının ölümünden sonra bu iki yükü sırtlanmıştı ama artık sabrı tükenmişti. Bir akşam mutfakta kahve yaparken aklına şeytani bir plan geldi: ya bu aptalları işe alacak, hem de en alta değil, yanına… ama önce kendisinin belirlediği “mülakat” sürecinden geçmeleri lazımdı.

Ertesi gün salonda ikisini karşısına oturttu. “Şirkette yer istiyorsunuz, değil mi?” dedi gülümseyerek. Kerem hemen atladı: “Tabii ki, maaş da fena olmazdı.” Ceren bacak bacak üstüne attı, eteği hafif sıyrıldı, gözleri bir anda oğlanların yüzünden aşağı kaydı. “O zaman küçük bir test var,” dedi usulca, “Benim küçük deliklerimden geçmeyi başarabilirseniz… hem pozisyon, hem para, hem de benden özel bonuslar alırsınız.” Mert aptal aptal gülümsedi, anlamamıştı bile. Kerem’in ise gözleri faltaşı gibi açıldı. Ceren yavaşça kalktı, üstündeki ipek bluzu sıyırırken fısıldadı: “Hadi bakalım çocuklar… anneniz bugün çok cömert. Ama unutmayın, bu mülakatta başarısız olursanız… bir daha kapım size asla açılmaz.” O akşam salondaki koltuktan gelen inlemeler, evin içinde saatlerce yankılandı.